Zaterdag 2 augustus 2008 stond wegens het Loveland Festival al geruime tijd met een rode stift aangekruist is mijn agenda. Bij het opmaken van mijn festival planning had ik het van te voren eigenlijk al vastgesteld; dit feest moest het hoogtepunt van het zomerseizoen worden. Extrema was goed en Mysteryland zag er hoopgevend uit, maar door de line-up, de locatie en de voorgaande edities kwam ik toch uit bij het jaarlijkse fenomeen aan de Sloterplas te Amsterdam. High hopes, dus.

Om het een en ander in de juiste context te plaatsten, allereers de broodnodige achtergrond info. De organisatie Loveland, opgericht door  dj Marnix, bestaat dertien jaar en organiseert onder andere de periodieke Fire! en T-Dansant feesten. In 2005 werd het tienjarige bestaan van de organisatie relatief kleinschalig gevierd op het tot dan toe niet als feestlocatie bekendstaande Sloterpark terrein (met een weergaloze set van Josh Wink, maar dit terzijde). In 2006 volgde de eerste festivaleditie waar het gerenoveerde Sloterpark voor een groter deel werd benut. In 2007 zette de groei door en werd het festival terrein en bezoekersaantallen haast verdubbeld.

Maar goed, dat was toen en nu is nu. Voor 2008 beloofde de organisatie vooral verdere verbeteringen van het bestaande concept en geen massale uitbreiding, hetgeen mij in ieder geval als muziek in de oren klonk. Want “hoe meer zielen, hoe meer vreugd” gaat in de house wereld doorgaans niet op. En waar andere festivals zichzelf te buiten gaan met het jaarlijks formuleren van thema’s, is het voor Loveland Festival met de huidige locatie vrij simpel. Wie aan het Sloterpark denkt, denkt aan de Sloterplas en het Sloterparkbad. Gemeenschappelijk element? Water! En laat water nu in verschillende opzichten een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn beleving van de afgelopen editie….

Normaliter zou ik de lezer niet willen vermoeien met mijn reis naar het festivalterrein, maar in dit specifieke geval wil ik jullie toch niet een voorval onthouden. Om niet nader te noemen redenen, moest ik via een afwijkende ingang het festivalterrein betreden. Aan de overkant van de Sloterplas, zou ik (met enige honderden anderen) middels een bootje door de organisatie worden opgehaald en op het festivalterrein worden afgeleverd. Eenmaal op het bootje viel het mij, naast de relaxte houding van de “kapitein”, op dat wij niet echt vooruit kwamen. Vlak na dat de zeer ontspannen “kapitein” mijn vraag omtrent de maximale belading van het bootje wegwuifde ontstond er enig rumoer aan boord. WATER! Een heleboel water. Doordat het bootje teveel mensen aan boord had en het gewicht niet gelijk was verdeeld, zakte de voorkant onder water en gingen wij midden op de Sloterplas bijna ten onder. Na enige (gecontroleerde) paniek en wat acties van de toch vaardig gebleken “kapitein”, konden wij alsnog (met natte voeten!) veilig worden afgeleverd op het festival.

En daar zat de sfeer er behoorlijk goed in. Het om het Sloterparkbad gesitueerde terrein bestond uit een 6 tal relatief dicht op elkaar zittende area’s . Geen lange wandeltochten dus. Een tweetal hoofdpodia (T-Dansant stage en Fire! stage) een drietal tenten (Dutch House, Rise en Warehouse) en een kleiner podium (Beach stage). Tussen de verschillende area’s in was alles prima geregeld. Genoeg sanitaire voorzieningen, geen overdreven wachttijden bij de bar en zowaar genoeg lounge mogelijkheden.

Met betrekking tot de geprogrammeerde line-up bij de verschillende area’s verdient de organisatie wat mij betreft echt een pluim. Roog, Fedde le Grand en Laidback Luke zijn goed, maar zie je op meerdere festivals terug. Dj’s als Tom Novy, Sandy Rivera, Felix the Housecat en Grandmaster flash stonden echter ook geprogrammeerd en zorgden in al hun diversiteit voor iets extra’s ten opzichte van andere festivals. Hiernaast stonden ook nog eens behoorlijk wat live acts op de verschillende podia. Onder andere Junkie XL, Pete Philly & Perquisite, Kraak & Smaak en de Jeugd van Tegenwoordig gaven allemaal een live optreden cadeau.

Al met al genoeg ingrediënten dus om het hoogtepunt van het zomerseizoen te beleven. En dit ging ook behoorlijk de goede kant op met onderscheidende optredens van Laidback Luke, de Jeugd van Tegenwoordig en Sandy Rivera. Maar zoals vaker in het leven, kan niet alles altijd meezitten. Naarmate de dag vorderde, gooide de weergoden ineens het roer om en kwam het water element voor de tweede keer vandaag op een minder fijne manier voorbij. Dit was niet alleen jammer, maar leverde ook wat praktische problemen op. Naar mate het harder begon te regenen, vluchtte steeds meer festival bezoekers (ondanks de poncho’s!) van de tot dan toe druk bezochte podia naar de reeds gevulde tenten. Dit met overvolle tenten en een wat mindere sfeer tot gevolg.

En net op het moment dat ik er een beetje genoeg van begon te krijgen, trotseerde ik de regen en voegde ik mij om een uur of negen naar het hoofdpodium. Daar stonden op dat moment Ron Carol en CeCe Peniston (Finally!). En waar Ron Carrol op de afgelopen T-Dansant editie en vrij matige recensie van mij kreeg, wis hij mij dit keer behoorlijk te verbazen. Ondanks de regen die inmiddels met bakken uit de lucht kam vallen, wist hij een grote groep onderweg naar de utgang tot stilstand te brengen en vervolgens weer in (een dans) beweging te krijgen. Ook ik bleef in volle regen staan en moest terugdenken hoe mijn Loveland festival eerder op de dag ook bijna in het water leek te gaan vallen. Beide keren niet dus! Dit keer was Ron Carrol de reddende engel.

Het leuke aan Loveland Festival is dat het met drie concepten uit de eigen stal (Fire!, T-Dansant en Rise) aangevuld wat goed externe invloeden, echt een eigen gezicht heeft. Hierdoor is er ook echt sprake van een echte Loveland sfeer. Waar ik vorig jaar even twijfelde over de ingeslagen weg (groot, groter, enz.), heeft Loveland met de verdere focus op kwaliteit in plaats van kwantiteit weer weten te overtuigen en heb ik alsnog mijn hoogtepunt van het zomerseizoen beleefd. Met een beetje hulp van een relaxte “kapitein” en comeback kid Ron Carrol dan…

ChristiaanV

Wegens omstandigheden is dit verslag een week later gepubliceerd dan gepland. Ons excuus voor het ongemak – Partyscene redactie.