Pure muziekverwennerij!

Wanneer je een festival als Islander organiseert moet je keuzes maken en risico's durven nemen, zo bleek afgelopen zaterdag op het Forteiland te IJmuiden. Sommige situaties heb je als organisator nu eenmaal niet onder controle, maar je kunt er wel op voorbereid zijn. Club Risk en de Rebellenclub hadden hun huiswerk goed gedaan en met een vette knipoog naar die andere Amsterdamse organisator handig de weergoden getrotseerd. Voeg daar de prachtige housesets van Kerri Chandler, Roog en Louie Vega aan toe en je hebt een prachtfeest! Love2Party genoot niet alleen van de muziek, de sfeer en allerlei versnaperingen, maar sprak ook met de hoofdrolspelers. Gevoelsmens Kerri 'Kaoz 6:24' Chandler, de verbouwereerde Ian Pooley en 'Little' Louie Vega over de toekomst van de Masters at Work.

Tekst: Marcel
Foto's: Tim Bontje

Terwijl een aantal meeuwen de feestgangers piepend verwelkomt, meert het schip dat hen naar het festivaleiland vervoert rustig aan. Ook al zijn er per keer dat het vaartuig vertrekt nog geen driehonderd mensen present, de security doet secuur zijn werk. Alles wordt ondersteboven gehaald door deze strenge beveiligingsmannen, terecht uiteraard. Na tien minuten varen bereikt het schip de plaats van bestemming. Via een zandpad onderaan het eiland dat zich in de rondte naar boven kronkelt, melden we ons aan bij het feestgedruis. Het eiland is onderverdeeld in een aantal gebiedjes. Zo is er het pittoreske fort, een waar doolhof die uitmondt in een dansvloer geregeerd door Joost van Bellen en Groovemaster Johnson. Van bovenaf is het uitzicht op het festivalgebied en de Noordzee prachtig. In het midden van het eiland deelt de hoofdsponsor prijskaarten uit waardoor kans gemaakt wordt op een mixalbum, fotocamera of ballonvlucht. Vooral de laatste prijs wordt veelvuldig gewonnen, getuige de vele ballonvluchten boven het eiland.








Organisatie speelt op safe
De Supperclub bereidt het smakelijke voedsel voor, waarna we ons klaarmaken voor de deephouse van Kerri Chandler. De gevierde producer uit New Jersey draait het eerste uur dieper dan diep! Zwoel, jazzy en met veel emotie, een heerlijke opwarming van een nog lange dag. Helaas ligt het overgrote deel van het publiek nog buiten in het gras te meuren en te genieten van een aantal verlaten beats dat hen bereikt, terwijl de tent nagenoeg leeg is. Een schande voor iemand van het kaliber Chandler. In eerste instantie zou dit hoofdpodium ook in de openlucht staan, maar nadat Piet Pelleboer en consorten ons vanuit de hemel dreigend tegemoet keken, is besloten om alles toch in een tent te laten plaatsvinden. Vooralsnog eerst de zonnige klanken van Kaoz 6:24, die tegen het einde van zijn set de mensen binnenlokt met wat klassieke tunes zoals 'Samba Magic' van Basement Jaxx en het bekendere werk van Prince en Jamiroquai. Het publiek wordt nu eindelijk nieuwsgierig en komt langzaam aan een kijkje nemen in de warme tent. Kerri kijkt zelf tevreden terug op zijn set en begrijpt dat het overgrote deel van het publiek nog buiten bivakkeert. "Natuurlijk draai ik het liefst in een uitpuilende tent, maar met deze omstandigheden kan ik leven", vertelt Chandler na afloop van zijn set. "Ik kan de rest van de dag lekker vrij rondlopen en genieten van de Dutchies, Louie Vega en Ian Pooley, dat is me nog steeds veel waard. Niet altijd alleen meteen op pad naar de volgende gig, maar ook eens tijd voor mezelf en voornamelijk de muziek! Het zijn drukke tijden. Ik ga binnenkort twee albums uitbrengen. Een type dansplaat, dat veel wegheeft met mijn dj-sound. Deze zal in het najaar verschijnen op Henry Street Music. Daarnaast ben ik bezig met een pure funk-lp op Sphere, I'm going back to my roots, man!"








Respect
Vervolgens neemt Roog het van zijn gewaardeerde collega over. Met iets meer power in zijn set houdt hij het publiek meteen binnen, dit ook door het latere tijdstip van draaien. Hij draait zoals we hem wel vaker horen, soulvol. Mooie houseplaten met veel vocalen en latininvloeden passeren de revue. Zijn nieuwe Hardsoul productie 'La Passion de Gozare' wordt met veel enthousiasme onthaald en voor Roog kan zijn dag niet meer stuk. Eric de Man, eveneens uit de 'Riskstal', lost hem af om zich op een techhouse-set te storten. Totaal niet in de lijn van de muziek die vandaag te horen is, smijt hij de ene na de andere funky technoplaat op de sl's. Het publiek waardeert het echter volop en begroet elke plaat met veel gejuich. Zweten geblazen in de tent, want Eric 'de grote' Man lanceert een imponerende set en laat de ene na de andere partyplaat voorbij komen. Maar dan, zo'n vijf minuten voordat de kleine helft van de Masters at Work het moet overnemen, is daar het respect van een grote Amsterdamse gestalte jegens de kleine Puerto Ricaanse verschijning. Die prachtige plaat, de Louie Vega remix van Kings Of Tomorrow's 'Finally' galmt uit de speakers. De Man draait dit zwarte goud met zoveel passie en emotie. Louie, reeds aangekomen, kijkt Eric dan ook met waardering aan, kippenvel! Ook van de muziek trouwens. Voordat Louie aan zijn set begint, spreken we hem nog even aan. Poserend voor de vele fotocamera's van de bezoekers geeft hij antwoord op onze vragen. Natuurlijk begint Vega meteen over het te verschijnen album op het Amerikaanse hiphop label Tommy Boy, eind van het jaar. "Voorlopig werken we in het verlengde van ons NuYorican Soul project samen met Roy Ayers en La India. Over de andere namen kan ik me nog niet uitlaten. Ook is ons nieuwe KenLou album (meer op house gericht) bijna af, maar die zal volgend jaar pas aan te schaffen zijn." Over het feest en de locatie is hij zeer te spreken. "Hier in Nederland lijken de mensen meer open-minded voor dit soort excentrieke locaties en de niet alledaagse muziek. Dat waardeer ik enorm, zulke boekingen neem ik dan ook het liefste aan. Helaas wordt me dat te weinig mogelijk gemaakt. Waarom ik mijn eigen equipement heb meegenomen? Ik ben een perfectionist, niets mag misgaan. Als je Louie Vega boekt, dan haal je kwaliteit in huis. Vaak kan ik die kwaliteit niet brengen op die derderangs draaitafels waarover veel clubs helaas beschikken."








Abrupt einde
De volgende twee uur met Louie Vega aan het roer zijn werkelijk memorabel. De New Yorkse meester kiest niet de moeilijkste platen uit en brengt met een herkenbare sound de enthousiaste 'menigte' in extase! Ian Pooley's 'Balmes, 'Barbarabatiri' van de Gypsymen en Masters at Work classic 'Love & Happiness' featuring India werken zeer effectief. Het vinyl wordt overigens verbluffend strak aan elkaar gereigd, dit allemaal op zijn eigen overgevlogen equipement. Na ruim twee uur draaien moet Louie het opgeven, want volgens de Club Risk huis-mc komen er fikse regen- en onweersbuien onze kant op. Massaal rent iedereen naar de voorkant van het eiland, waar ieder een regenjasje toegereikt krijgt. Het kan dus toch! De Duitser Ian Pooley zal niet meer draaien en mag zijn hart ophalen in club More, waar hij alsnog enige speeltijd krijgt. Toch baalt de Duitser er zichtbaar van. "Op zo'n locatie en tussen zulke namen wil ik natuurlijk graag speeltijd krijgen. Dadelijk draai ik in club More, is dat wat? Ach, het is voor de verandering weer eens een club, ik had me echt verheugd op deze gig." Ian Pooley geeft niemand de schuld van zijn gecancelde optreden en begrijpt dat dergelijke weersomstandigheden funest zijn voor het feest. "De organisatie treft geen blaam, absoluut niet. Maar als ik er geen moer aan vind in die club, dan ben ik zo weg hoor. Ik kan mijn tijd wel beter gebruiken, voor mijn nieuwe album bijvoorbeeld dat volgend jaar zal verschijnen. Het zal weer een vernieuwend album zijn en niet per definitie een vervolg op 'Since Then'. Misschien met meer house en techno-invloeden, maar dat hoor je tegen die tijd wel. Ik ga nu even schuilen als je het niet erg vindt. Het eiland wordt vervolgens vrij snel ontruimd en ondanks het abrupte einde kan iedereen spreken van een zeer geslaagde dag, al dan niet een beetje verregend. Maar nogmaals, zulke omstandigheden heb je als organisatie niet in de hand, je kunt ze alleen goed te lijf gaan. En dat is deze zomer wel eens anders geweest!