René Passet's filmreview: Le Conseguenze Dell' Amore

"Ik heb geen fantasie", vertelt de vijftiger Titta di Girolama de kijker aan het begin van de film. Dat is vervelend voor hem, want de kettingrokende en met een permanente frons op zijn voorhoofd rondlopende Titta (een fantastische rol van Toni Servillo) komt om in de vrije tijd. Al jarenlang woont hij op dezelfde kamer in hetzelfde hotel. Titta heeft zijn leven ingedeeld in vaste patronen, betaalt de rekening stipt op tijd en gaat iedere dag op dezelfde stoel in de hotellobby zitten.

Ontmoetingen heeft de emotieloze man nauwelijks.Titta observeert, maar neemt niet deel. Gesprekken gaat hij uit de weg. Liever zit hij alleen voor een schaakbord dan met een andere hotelgast. Zelfs de beeldschone serveerster groet hij niet. Wie is die man? Wat doet hij voor werk? En waarom zit hij daar?

Langzaam, heel langzaam trekt regisseur Paolo Sorrentino het doek weg dat het mysterie in zijn tweede speelfilm Le Conseguenze Dell' Amore verhult. De zware koffer waarmee Titta in het openingsshot over een bagageband traag het beeldt in glijdt, blijkt een centrale rol in zijn leven te vervullen. Eens per week rijdt de hoofdpersoon met die koffer (vol met geld) in een peperdure BMW naar een bank. Waar de miljoenen handmatig worden geteld. 'Waarom eigenlijk?', vraagt een van zijn bankiers op een dag. 'Omdat ik nog vertrouwen in de mensheid heb', is Titta's stoïcijnse antwoord.

Hij wenst zijn vaste patronen niet te verstoren. Voor niemand niet. Als twee maffiosi een nachtje gebruik willen maken van zijn hotelkamer, en hun eis kracht bijzetten met een pistool is Titta dan ook hevig ontdaan. Een volgende rimpel vormt de toenadering van serveerster Sofia (Olivia Magnani), die het niet langer pikt dat die zure oude man haar begroetingen nooit beantwoordt. ' Nadenken over de consequenties van de liefde', schrijft Titta niet veel later in zijn kleine notitieboekje.

Zijn blikken blijven even koel en onaangedaan, maar langzamerhand verandert er toch iets van binnen bij Titta. Met verstrekkende gevolgen, zo blijkt tegen het einde van de film.

Begin deze maand won Le Conseguenze Dell' Amore de belangrijkste Italiaanse oscars. En terecht, want deze wonderlijke film over een eenzame ziel blijft nog lang nasidderen. Het is er zo eentje waar je moeite voor moet doen. Het tempo is vooral in het eerste deel erg traag, en aanvankelijk kun je maar weinig sympathie opbrengen voor de norse, bijna autistische Titta.

Maar in het tweede deel krijg je stukje bij beetje antwoord op de vele vragen die de zelfopgelegde sleur van Titta en zijn handelswijze verklaren. Ondertussen valt er genoeg te genieten, zijn de beelden prachtig, is de cameravoering gracieus en de soundtrack fantastisch. Niet de gebruikelijke violen zoals doorgaans bij maffiafilms, maar sfeervolle elektronica van artiesten als Boards of Canada, Fila Brazillia en Lali Puna.

Wie van snelle actiefilms of bloederige maffiafilms houdt, zal zich waarschijnlijk stierlijk vervelen bij Le Conseguenze Dell' Amore. Maar als je graag puzzels oplost, fan bent van Italiaanse films en geen moeite hebt met het trage tempo, vindt je dit waarschijnlijk een van de beste films van het jaar.

René Passet