René Passet's film review: Spring, Summer, Fall, Winter*and Spring

Soms heb je niet meer nodig dan een drijvende tempel, prachtige natuur en een handvol acteurs voor een goede film. Spring, Summer, Fall, Winter…and Spring is zo'n goede film. Uit Korea nota bene, waar de laatste tijd een hoop mooie dingen vandaan komen. Liet regisseur Kim Ki-Duk zijn acteurs in zijn vorige filmhuishit The Isle nog hele enge dingen doen met vishaakjes, dit keer blijven schokeffecten achterwege en overheerst de serene rust waarin het verhaal verteld wordt. Er is weinig dialoog, Ki Duk gelooft in de kracht van het beeld. En na het zien van deze film geloof je ook in de kracht van het boeddhisme.

Kim Ki-Duk (die onlangs met zijn nieuwste film Samaria een zilveren beer won op het festival van Berlijn) laat de jaarlijks terugkerende seizoenen parallel lopen met de cyclus van geboorte, puberteit, volwassenheid en ouderdom. In het eerste deel van de film zie je hoe een jongetje les krijgt van een oude monnik. Hij leert welke planten hij kan eten en wat hij met de kruiden kan doen.
Als het jongetje op een dag een paar dieren mishandeld door een steen aan ze vast te binden, geeft de oude man (die alles zag) het kind dezelfde straf. Met een steen op zijn rug moet hij vervolgens op zoek naar de uitgeputte dieren. "Als een van de dieren gestorven is, zul je die zonde als een steen in je hart dragen", waarschuwt de monnik.
Dan breekt de zomer aan en verschijnt er een moeder met haar verwarde dochter aan de oever van het meer. Het jongetje is inmiddels een puber en al snel gieren de hormonen door zijn lijf. Gelukkig is er maar één roeiboot, waar het tweetal al snel gretig gebruik van maakt.
Zo verlopen de seizoenen, waarbij een nieuwe episode telkens begint met het openen van een houten deur aan de waterkant. Een vreemde plek voor een deur, totdat je beseft dat de Koreaanse regisseur de deur gebruikt als een soort theaterdoek om een nieuw bedrijf in te luiden.
In de herfst staat de deur onder water, en heeft ook het leven van de volwassen geworden leerling een dramatische wending genomen. Hij heeft een vreselijke misdaad begaan en komt boete doen op het drijvende eiland.
In de twee laatste seizoenen treedt de regisseur zelf op als acteur. De andere hoofdrol wordt gespeeld door de imposante natuur. Onvergetelijk is de scène waarin Kim Ki-Duk op het dichtgevroren meer en in de ijzige kou zijn Tai Chi-oefeningen doet. Met ontbloot bovenlijf. De boodschap is duidelijk: met zoveel warmte in je hart kun je onmogelijk bevriezen.
In de laatste scène staat het voorjaar weer voor de deur. En begint de cirkel opnieuw. Waarmee het boeddhistische geloof in wedergeboorte op de valreep ook nog aan bod komt.
Denk nou niet dat Spring, Summer een zware film is. Allerminst. Wel een poëtische, waarin een universeel verhaal over het leven verteld wordt. En waar iedereen wel wat uit kan halen.

René Passet