Glen's Game Review: Maximo

Begin 2002 verraste Capcom vriend en vijand met de brute platform game Maximo. En Maximo was bruut, want er waren in deze game geen zuurstokkleurige levels te bespeuren. In tegendeel, de held in dit nieuwe 3D-avontuur hakte er vrolijk op los in een duistere en onheilspellende omgeving. Ook in dit tweede deel neemt Maximo zijn zwaard weer ter hand om de wereld te redden van de ondergang.

In Army of Zin gaat de goede ridder op zoek naar de verloren princes Sophia. Ja, ik geef toe, het verhaal klinkt flinterdun en weinig origineel. Het maakt me in dit geval trouwens weinig uit, want het spel speelt als een droom. De humor is spits, de actie is snel, soepel en met een sterk arcadegevoel en precies pittig genoeg om je op je puntje van je stoel te houden. De graphics zijn net zo goed als het eerste deel en hier en daar zelfs nog iets aangescherpt. Ook de filmpjes, die je zo nu en dan op sleeptouw door het spel nemen, zijn erg leuk. Naast het ordinaire hak- en zaagwerk, kan de nobele ridder in dit tweede deel ook mensen redden. Pakt de redding positief uit, dan zal deze daad beloond worden met extra geld. Naast deze tweede opdracht zitten er natuurlijk ook allerlei extra puzzeltjes en gooddies in de verschillende levels verborgen om je extra speelplezier te geven. Gaandeweg het spel zul je ook extra wapens verdienen zoals de Heroes Hammer en het Flame-Tongue zwaard. Net als in deel één kun je ook in Army of Zin zo nu en dan je verzamelde geld omzetten in extra upgrades.

Ondanks het feit dat het spel weinig echte verschillen toont met van z’n voorganger, is het toch weer een zeer cool spel geworden. Dit tweede deel zal geen revolutie teweeg brengen, maar dat is ook niet altijd nodig toch? En zo kan ik vrij kort zijn in mijn eindconclusie: Maximo vs. The Army of Zin is een platformspel dat eigenlijk elke PlayStation 2 bezitter in huis moet halen.

Eindoordeel: 8,5

Maximo vs. The Army of Zin
Soort game: platformer
Platform: PS2