Sensation 2001, een korte terugblik

Afgelopen zaterdag 7 juli was het eindelijk zo ver: Sensation in de Amsterdam ArenA. Na maanden van voorbereiding en hard werken was om 03:00 uur ‘s nachts het moment daar om mijn handen van het event af te trekken en datgene te ondergaan wat er allemaal op die avond op me af zou komen. Voordat ik een beschrijving geef wat er op zo’n avond op je afkomt, eerst even een korte terugblik naar de voorbereidingen die de week daarvoor plaatsvonden.

Het was de week van de allesomvattende hitte. Op het moment dat ik op donderdag de ArenA binnenstap bekruipt me een euforisch gevoel. Je kent het stadion natuurlijk van de TV van de voetbalwedstrijden en ik was er een keer eerder geweest om een rondleiding bij te wonen, maar als je daar eenmaal op de tribune staat en je ziet hoe die honderden mensen zich in het zweet werken om die enorme ArenA om te toveren tot een intieme clubzaal en je ziet dat het gaat lukken, krijg je een enorme kick. Een gevoel van ‘we gaan het flikken, het wordt helemaal te gek’.

Gelukkig kon de drukkende warmte het draaiboek niet in de war schoppen en al op vrijdag hadden we nagenoeg de hele productie klaar om te draaien. Hier en daar moesten nog wat projectiedoeken worden opgehangen, maar het licht en geluid en de VIP-zalen waren klaar om in gebruik te kunnen worden genomen.

Zaterdagochtend om 11:30 uur moest ik al weer aanwezig zijn voor een onderdeel van het Special Treatment-pakket. De 1000 kopers van dit kaartje konden gebruik maken van tal van privileges en een daarvan was een kijkje achter de schermen bij de opbouw van Sensation 2001. Wat me opviel toen de eerste groep de deur binnenstapte om 12:00 uur, was dat er al vele in het wit gekleed waren. Waarschijnlijk waren deze mensen afkomstig uit plaatsen die op niet geringe afstand liggen van Amsterdam. Het begon er wel al veel op te lijken dat de bezoekers zich voor een groot deel aan de dress code zouden houden, iets wat je altijd maar moet afwachten als je zo’n grote groep mensen oproept om iets te doen. Na 5 presentaties over de werkzaamheden van ID&T en 5 rondleidingen zat dit deel van de Special Treatment erop en kon ik naar huis om me klaar te maken voor me werkzaamheden op de avond die tot 0300 uur zouden duren: het managen van 2 VIP-Club zalen.

Zelf ook geheel in het wit gestoken kwam ik om 22:30 uur aan bij de ArenA alwaar ik al vanuit de auto het toestromende publiek kon gadeslaan. Al die mensen en allemaal in het wit gekleed. Ongelooflijk wat voor een impact dit had. Helaas had ik niet veel tijd, dus moest ik het veld van de Arena even letterlijk links laten liggen en ben naar het productiekantoor gegaan om de onontbeerlijke portofoon voor die avond op te halen. Bij het binnentreden van de zalen zag ik dj Godard al staan te trappelen van ongeduld om de eerste zwarte plak vinyl van de avond aan te zwengelen. Ondanks dat de zaal nog niet officieel open was, waren er al de nodige VIP-ers aanwezig en de uitgelaten stemming die er heerste, verraadde iets van een spanning bij de bezoekers over wat er hun die avond allemaal te wachten zou staan.

Om 11 uur gingen beide zalen open en stroomden ze vrijwel direct vol. Al vrij snel bleek dat ik hier niet echt een zware avond zou hebben om te zorgen dat alles zonder problemen zou verlopen en kon ik me eerste blik op het veld vanaf de tribune werpen. Mijn eerste aangezicht met een dansende menigte in de ArenA, ik was er vorig jaar namelijk niet bij, maakte een overweldigende indruk op me. Van de immense ruimte die ik die dag ervoor nog in de ArenA had ervaren, was niks meer terug te vinden.

Om het allemaal ff op me af te laten komen, ben ik even gaan zitten en gewoon om me heen gaan kijken. Schitterend was het om te zien dat zo veel verschillende mensen met elkaar zo veel lol konden hebben. Lol die eigenlijk totaal los stond van het muzikale aanbod van die avond. Het was het met z’n allen samen zijn in die ArenA, het overzicht vanaf en op de tribune, het licht- en laserspektakel en de broeierige temperatuur die een soort van ultiem saamhorigheidsgevoel wisten te bewerkstelligen. Het saamhorigheidsgevoel waarvan men vaak hoort dat dit ontbreekt op grote dance events.

Een paar minuten later ben ik weer naar binnen gegaan om te kijken of alles in mijn zalen naar wens verliep. Ook daar was het feest inmiddels in volle gang. Het maakte niet uit waar ik kwam of liep, overal waren de mensen uitgelaten en in opperste stemming. Al snel werd het duidelijk: dit feest kon niet meer fout gaan.

Om drie uur was het moment daar om me portofoon over te dragen aan mijn collega die de dienst overnam tot 07:00 uur en eindelijk kon ik het feest volop tot me nemen en ervaren. Een ervaring die zich door mij laat omschrijven als het begin van een nieuw hoofdstuk in de Nederlandse dance geschiedenis.

(toegevoegd: 10-07-2001/10:53)