Sampling vs. diefstal, deel 3

Na Theo Parrish en Aril Brikha zocht ook technoveteraan DJ Bone afgelopen week de publiciteit op vanwege een vermeende rip-off van zijn werk. Deze keer ging het om zijn eigen vocals die schaamteloos zouden zijn gekopieerd door het onbekende Duitse label Be Chosen. 

Onderwerp van het meningsverschil was de track ‘Just Music’ van Dan Andrei, waarop de vocals te horen zijn uit DJ Bone’s release ‘No More Heroes’. Bone zei hierover op zijn MySpace dat hij nooit toestemming had gegeven voor het gebruik van de sample. Hij vervolgde met een oproep aan de dancewereld om de dubieuze werkwijze van dit label algemeen bekend te maken en met de opmerking dat er actie ondernomen zou worden, waaruit we mochten opmaken dat er al een gelikte advocaat in de startblokken stond. N.a.v. de ontstane ophef heeft Be Chosen inmiddels contact met Bone opgenomen en wordt er naar een oplossing gezocht.

Hoewel het hier een 7” betreft die als gratis promo(!) werd meegestuurd bij bestelling van de ‘Parts Unknown’ mix-cd van Subject Detroit, zou er in principe nog wel auteursrecht op de gesproken tekst blijven rusten. En er komen ook verhalen bovendrijven dat Be Chosen al eerder zonder toestemming samples gebruikt heeft van andere artiesten, zodat het hier niet om een onschuldig beginnersfoutje van een nieuw label lijkt te gaan.

Maar is het eigenlijk wel reëel om te klagen over het ‘stelen van een stem’? Hoe vaak zijn vocals uit classics zoals ‘Can You Feel It’ van Mr. Fingers of 'I Feel Love' van Donna Summer wel niet hergebruikt? Sterker nog; DJ Bone gebruikt op zijn track ‘Body Bags’ uit 2005 zelf ook een vocal sample, waarvan de credits voor de maker nergens te vinden zijn. Moet er –om te kunnen spreken van plagiaat en diefstal- niet op zijn minst een flink stuk muziek duidelijk gekopieerd zijn? Waar ligt anders de grens? Bovendien is het hergebruiken van vocals juist een belangrijk element van de elektronische muziek. Wij stellen daarom het volgende:

Deze reactie van DJ Bone was zwaar overdreven.