Staat jouw naam altijd op de lijst?

Het is een tijdje stil geweest rond Moby, dus probeert hij rond de releaseparty van zijn nieuwe album ‘Last Night’ een kleine hype te creëren: degene die de grootste gastenlijstaanvraag doet, mag het feest hosten en krijgt al zijn vrienden gratis binnen. Een grappige actie, maar wij proeven ook een kritisch ondertoontje.

Om de wedstrijd te winnen moet je bewijzen dat je de Londense club IndigO2, met een capaciteit van 1500 man, op 9 mei vol kan krijgen. Moby presenteert die avond zijn nieuwe album en ook Trentemøller en Mylo staan op het programma.

Op het eerste gezicht een simpel wedstrijdje voor extra media-aandacht, maar waarschijnlijk ook een kleine steek onder water van de altijd filosofische Moby, richting één van de heilige huisjes van de dancescene: de gastenlijst.

Organisatoren en dj’s moeten soms wel bijna gestoord worden van de vele aanvragen die ze binnenkrijgen voor een feest. Op het gemiddelde feest of festival is ruim tien procent van de capaciteit gereserveerd voor de gastenlijst.

Het is een prima manier om je zakenrelaties een leuke avond te bezorgen en soms wat meer mensen binnen te krijgen die vervolgens flink drankjes aan de bar bestellen. Maar er zijn inmiddels feesten waar de gastenlijst volledig uit de klauwen loopt (rond de veertig of vijftig procent) en organisaties bijna niet uit de kosten komen.

Zakenrelaties en genodigden van de artiest horen natuurlijk op een gastenlijst. En ook als medewerker van een dancesite mag je je regelmatig verheugen op gratis entree, maar daar moet dan wel voor gewerkt worden met bijvoorbeeld previews, interviews, foto’s en reports. Loopt een aanvraag mis (lees: wil de organisator je niet meer op de gastenlijst zetten, omdat er te vaak kritische reports op je site zijn verschenen...) of ga je lekker stappen zonder te werken, dan wordt er over het algemeen gewoon netjes entree betaald.

De laatste tijd lijken er echter steeds meer blasé incrowd-figuren bij te komen, die toevallig wat mensen ‘in de scene’ kennen, een plek op de gastenlijst als totaal vanzelfsprekend beschouwen en helemaal niet meer naar een feest gaan als ze er ‘nog voor moeten betalen’. Ze willen altijd overal gratis naar binnen, hoewel ze eigenlijk op geen enkele manier constructief bijdragen aan de feesten.

Om genoeg mensen binnen te krijgen móet een organisator dus steeds vaker zijn toevlucht nemen tot een flinke gastenlijst. Dat hij hierdoor veel minder inkomsten heeft, dus minder vaak een goed feest kan neerzetten of misschien zelfs uiteindelijk moet stoppen, interesseert deze gastenlijstsletten weinig. We zijn die groeiende groep van verwende figuren zonder hart voor de muziek meer dan zat en stellen:

Niet zeuren, gewoon betalen!

Armand van Helden had in 1999 al problemen met gastenlijsten en portiers.