Carl Cox @ Labelland, 013 Tilburg - 19 april

Zinderend laatste halfuur Carl Cox!

Met een plaat in de lucht geeft Carl Cox met zijn rechterhand het ritme aan. Hij gooit er nog een geluidje bij. Nog meer bas, het kan niet op! De euforie stijgt tot een geweldig hoogtepunt. Heel 013 springt, juicht en geniet! Dit is waar deze mensen voor naar Tilburg zijn afgezakt. Een denderend slot van de meester zelf!

Tekst: Chris
Foto's: Rud-gr Rud-gr.com

De locomotief ging niet de volledige 2 uur in volle vaart door. Hij ging vol gas van start, maar toen na een half uurtje Green Velvet's Lalaland voor de derde keer voorbij kwam, zakte het feest wel eventjes in. Ome Carl had in de kleedkamer natuurlijk lekker aan de champagne gezeten en zodoende de sets van zijn voorgangers niet gehoord. Het is een lekkere plaat hoor, laten daar geen misverstanden over bestaan, maar drie keer? Het middenstuk was dan ook niet het ultieme feest zoals het begin en het einde. Maar technisch was het er allemaal niet minder om. Lekkere diepe technoplaten met de altijd maar voortgaande beat eronder. Iedereen bleef dan ook goed gefocust. Dat kan de grootmeester dan ook als geen ander. Ongemerkt vliegen de uurtjes voorbij en heb je geen minuut stil gestaan. En tja, toen brak dus dat legendarische halfuurtje aan. Wanneer iemand vraagt welke platen hij dan draaide, dan waren het die lekkere! De ene knaller na de andere, met een nimmer aflatende opbouw en de steeds harder pompende beats. Erg jammer dus dat na al dat springen om vier uur plots de stekker er alweer uit ging!





Het blijkt al een beetje aan de verdeling van dit verslag. Het draaide deze avond maar om 1 man. Zijn voorganger in de fantastische grote zaal van 013, Trevor Rockcliffe, was de enige die nog een beetje van de aandacht naar zich toe trok. Met een energieke set was hij absoluut een goede opwarmer voor de grote man. Maar aan de reacties te zien van het in grote getale aanwezige publiek bleef ook hij slechts voorprogramma. Wie het beduidend minder deed was C1. Hij wenste vooral niet op te vallen en draaide een erg saaie set.





Ook in de andere twee zalen gonsde er maar 1 naam rond. De artiesten die er stonden waren ook niet dusdanig aansprekend dat men er eens lekker voor ging staan. Iedereen huppelde wat door het gebouw, deed eens een drankje en keek op zijn horloge. Is het al twee uur? Des te leuker dat Cox het dan ook helemaal waarmaakt. Deze man heeft alles al gezien, alles al meegemaakt en het verwachtingspatroon is bijna te hoog. Maar hij doet het dan toch maar weer! Uiteraard in samenwerking met die sigarettenboer, die er voor zorgdraagt dat we voor 15 europiek twee uur kunnen genieten!